هموطن آنلاین_ دانشمندان در استراليا کشف کردهاند که نانوذرات سيليکاي مزومتخلخل ميتوانند آفتکشها را ذخيره کرده و آنها را به شکل کنترلشدهاي از نظر زماني تحويل دهند. اين توانايي ميتواند با کنترل موريانهها، براي صنعت چوب سودمند باشد.
موريانهها در نواحي گرمسيري و زيرگرمسيري براي صنعت چوب تهديد بزرگي هستند. راه حل مرسوم براي اين مشکل، استفاده از آفتکشهاي زراعتي - شيميايي از قبيل ديکلرو - ديفنيل - تريکلرواتان (DDT)، آلدرين ديالدرين، کلرودان و هپتاکلر است. اما اين ترکيبات بواسطه تجمع زيستي باعث آسيبهاي محيطي ميشوند و تهديدي براي بعضي از گونهها بويژه شکارچيهاي بزرگ در بالاي زنجيره غذايي هستند. همچنين تلاش براي از بين بردن کامل اثرات موريانهها با استفاده از آنها ناموفق بوده است. اکنون «ژانگ کياو» و همکارانش در دانشگاه «کويسلند» ساختار حفرهاي نانوذرات سيليکاي مزومتخلخل را براي جذب آفتکشها استفاده کردهاند. آنها متوجه شدند که اين نانوذرات آفتکش را با يک روش کنترلشده رها ميکنند. اين رهايش آهسته مهم است و همان طور که موريانهها تغذيه ميکنند و اين ذرات را به ديگر موريانهها منتقل ميکنند، بتدريج سبب از بين بردن آنها ميشود.
اين گروه تحقيقاتي با استفاده از آفتکش زراعتي ايميداکلوپريد به عنوان مدل، چهار نوع مختلف از اين نانوذرات سيليکايي را آزمايش کردند. آنها متوجه شدند که نانوذرات MCM-48 بيشترين ظرفيت جذب را دارند.
«کياو» ميگويد: ما ميتوانيم اين آفتکش را در اين نانوذرات سيليکاي مزومتخلخل بطور موثري بارگذاري کنيم و آن را طي 48 ساعت رها کنيم. با اين حال بدليل قابل حل بودن اين آفتکش در آب و انتقال سريع جرم، کنترل اين رهايش مشکل است.
«آندريا اُکونور»، متخصص مهندسي نانو و زيستمولکولي در دانشگاه ملبورون موافق است که کنترل بيشتر روي ميزان رهايش مورد نياز است. اين توانايي رهايش پيوسته کنوني را حداقل ميکند و تحويل آفتکش در دورههاي زماني مناسب از نظر زيستي را توسعه ميدهد. با اين حال او ادامه ميدهد که اين سيستم ساده است و به جاي متکي بودن بر نفوذ آفتکش رهاشده در سرتاسر محيط، اين نانوذرات را به شکل سوسپانسيوني در مکان مورد هجوم تحويل ميدهد که ممکن است اثرات جانبي نامطلوبي داشته باشد.
«کياو» توضيح ميدهد که اين نانوذرات براي رهاسازي موثر اين آفتکش در دوره زماني حدود هفت روز نياز به روکشدهي با ديگر مواد شيميايي دارد.
اين محققان جزئيات نتايج کار تحقيقاتي خود را در مجله «Nanoscale» منتشر کردهاند. | 